Wikipedia zoekt Caribische vrijwilligers

Wiki goes Caribbean (credits Suzanne Koelega)

LEIDEN-Bezoekers van de Wikipedia-pagina over Aruba waren ongetwijfeld verbaasd. In plaats van uitgebreide informatie over het Caribische land stonden er in de vroege avond van 6 maart slechts vier woorden in hoofdletters: ARUBA IS SUPER MOOI. Na zes minuten was de originele tekst weer teruggeplaatst.

(…)

De organisaties streven naar meer bijdrages over het Caribisch deel van het Koninkrijk en Suriname. Dat is hard nodig, zei directeur Sandra Rientjes van Wikimedia, want de online encyclopedie draait op vrijwilligers die iets schrijven over hun eigen wereld en interesses. Het merendeel van de vrijwilligers, 89 procent, zijn mannen, die vooral wonen in de Verenigde Staten en Europa. Sommige onderwerpen krijgen hierdoor veel te weinig aandacht.

Fragment artikel voor Amigoe (mei 2018)

Met Ik Ben Wij op zoek naar je identiteit

Theatermakers en dansers helpen Rotterdamse jongeren bij het vinden en ontwikkelen van hun identiteit. Aanleiding was de aanslag op Charlie Hebdo, deze maand drie jaar geleden. De vraag naar de workshops groeit, want de aanpak is succesvol.

Door Otti Thomas

Wanneer heb je voor het laatst gehuild en waarom? Niemand blijft onaangedaan bij het beantwoorden van die vraag of bij het luisteren naar de antwoorden van anderen. Dat gold ook voor studenten aan het Albeda College in Rotterdam. “Er was veel pijn en verdriet, dus het had een flinke impact,” vertelt de 23-jarige Jamy Rodriquez Andrade een week na de emotionele bijeenkomst. “Die sfeer bleef hangen. Tijdens volgende lesuren voelden leraren dat er iets aan de hand was.”

De vraag werd niet zomaar gesteld. De jongeren volgen een lesprogramma over identiteit. Vijf achtereenvolgende weken zijn er lesuren, waarin ze alle ruimte krijgen om zichzelf en hun klasgenoten beter te leren kennen. Ze dansen, ze spelen toneel en vertellen elkaar over hun pijn, verdriet, twijfels en dromen. Binnen korte tijd ontstaat er meer onderling begrip dan tijdens het volgen van reguliere lessen gedurende vier jaar.

Fragment reportage voor Amigoe/Ñapa (januari 2018)

Greaseman toont de gezichten van de Isla

 

Een rijke Nederlander is gefascineerd door een jonge vrouw uit Wishi-Marchena. Hij kan zich een groot huis op Jan Thiel veroorloven, maar huurt toch liever een kamer in het huis van de vrouw, onder de rook van de Isla-raffinaderij. Gaandeweg wordt duidelijk waar zijn interesse vandaan komt.

(…)

Zonder duidelijke voorkeur toont Greaseman twee gezichten van de raffinaderij, zoals eerder het geval was in de Curaçaose tentoonstelling Isla den nos Bida van het NAAM. Toch heeft de voorstelling een boodschap. Er is een belangrijke overeenkomst tussen de Greaseman, het management van Shell, de Curaçaose regering en de eigenaren van het Chinese bedrijf Guangdong Zhendong, die allen een rol spelen in het stuk. Ze geven veel inwoners van Curaçao het gevoel dat ze niet mee mogen beslissen over de raffinaderij.

Fragment recensie voor Amigoe (oktober 2017)

 

50 jaar VKK

Kwetsbaar en ontroerend, fantasievol en vrolijk. Het werk van Bertus de Korte, winnaar van de Cultuurprijs Voorschoten, roept meestal dezelfde reacties op. Dat geldt voor zijn kleine beelden en objecten, in de kunst bekend als kleinplastieken, en voor groter werk, waarvan de paarden op zwembad Het Wedde in Voorschoten een bekend voorbeeld zijn.

De Korte was net zo vrolijk als zijn werk, een eigenschap die contrasteert met de ervaringen in zijn jeugd. Geboren in Gouda in 1927, was De Korte een tiener tijdens de Tweede Wereldoorlog. Zijn gevoel voor rechtvaardigheid deed hem besluiten om bij het verzet te gaan, waarbij hij een voorbeeld nam aan zijn vader Abraham de Korte, belangrijk in het verzet in Zuid Holland.

Fragment bijdrage Jubileumboek 50 jaar Voorschotense Kunstkring

‘Curaçao geeft nu het voorbeeld’

ROTTERDAM-Letter voor letter stempelt Veronique Dellebeke woorden en zinnen op een groot vel papier. Elke letter, sierlijk of juist strak, is gekopieerd uit het handschrift van bezoekers en kunstenaars in de Kunsthal Rotterdam. Samen vormen ze een gedicht dat is geschreven door inwoners van een zorginstelling voor ouderen. “Als het klaar is, dan krijgen ze het cadeau,” zegt de 22-jarige studente.

(…)

All you can Art 2 was een succes, zeggen initiatiefnemers Tirzo Martha en David Bade, terwijl er nog volop geschilderd, geboord en gezaagd wordt. Ze zijn met name blij met de samenwerking met partners; het bejaardenhuis Laurens, de instelling voor verslavingszorg Antes en het Zuiderparkcollege-vmbo. “In de tuin van het bejaardentehuis stond een plantenbak vol bouwpuin, waardoor de plantjes niet overleefden. Samen met de bewoners hebben we een kunstwerk gemaakt in de vorm van een boot, waar plantenbakken aan bevestigd kunnen worden. De bewoners kunnen die gebruiken voor bloemen en kruidentuintjes. Het heeft ook een grote kooi, omdat veel bewoners het leuk vinden om voor vogels te zorgen,” zegt Martha. Als gevolg van de actie is het puin uit de tuin gehaald en is er goede potgrond voor in de plaats gekomen.

Fragment interview voor Amigoe, augustus 2017

Vrijwilliger in beeld

Kunst mag niet uit het straatbeeld verdwijnen

VOORSCHOTEN-Je hoeft geen kunstenaar te zijn om vrijwilligerswerk te doen bij een kunstvereniging. Otti Thomas is freelance journalist en schrijft voornamelijk over politiek en financiële zaken voor een Curaçaose krant. Omdat hij er niet aan moet denken dat kunst uit het straatbeeld verdwijnt, heeft hij ja gezegd toen hij werd gevraagd als vrijwilliger bij de Voorschotense Kunstkring.

Fragment interview Voorschotens Nieuwsblad, 2 augustus 2017

Slavernijverleden verplicht tot bestrijding racisme


Het slavernijverleden schept de verplichting om te strijden tegen alle hedendaagse vormen van racisme en uitbuiting. Die boodschap hadden verschillende sprekers vandaag tijdens de Nationale Slavernijherdenking, georganiseerd door het Nationaal Instituut Nederlandse Slavernijgeschiedenis en Erfenis (NiNsee). Op een verstoring door langsrijdende motoren na, verliep de ceremonie dit jaar probleemloos, al kon een aantal gasten de sprekers niet zien.

Fragment artikel Amigoe, 1 juli 2017

Foto-expositie Gezichten van Aruba geopend

“Het was een feest van herkenning. Het voelde als een warm bad,” zei fotograaf Raymond Rutting over zijn derde bezoek aan Aruba. “Het was een openbaring. Arubanen zijn hartelijk en vriendelijk. Voor een toerist is dat heel prettig,” omschreef zanger Marco Borsato zijn eerste kennismaking. De complimenten waren geen loze woorden. Gezichten van Aruba is het bewijs dat ze in korte tijd van Aruba zijn gaan houden.

Verslag voor Amigoe, 2 juni 2017

Liefde in het zicht van vrijheid

Het Offer van Remo speelt zich af in de laatste jaren van de slavernij. Met een verboden relatie als rode draad, schetst auteur Jacques Hermelijn het dagelijks leven in een onzekere tijd.

Door Otti Thomas

Nederland was relatief laat met de afschaffing van de slavernij en nam daar bovendien ook uitgebreid de tijd voor. Het duurde vijftien jaar voor er in Den Haag overeenstemming was over het beperken van de economische schade, waaronder een vergoeding voor slaveneigenaren en in Suriname bovendien een verplichting voor slaven om na 1 juli 1863 nog eens tien jaar voor hun eigenaar te werken.

Het Offer van Remo van de Curaçaose auteur Jacques Hermelijn speelt zich af aan het eind van die onzekere periode, waarin iedereen wist dat de slavernij op enig moment zou worden afgeschaft, maar bijna niemand een concreet idee had over het leven na de afschaffing. De rode draad is de verboden liefde tussen Helena Cardozo en de trotse slaaf Remo, die als koetsier voor Helena’s man Benjamin werkt.

(…)

Terloopse opmerkingen van koetsier Remo, de kokkin en de verschillende kamer- en kindermeisjes van Helena en Benjamin Cardozo zijn precies genoeg voor de lezer om zich een voorstelling te maken van de zorgen die slaven hadden. Observaties van Helena, Benjamin en hun welgestelde vrienden geven een geloofwaardig beeld van vooroordelen of juist een vooruitstrevende visie. Voor kenners van Curaçao zijn er daarnaast de bekende locaties.

(…)

Het liefdesverhaal van Helena en Remo had zich in principe ook in de 250 jaar daarvoor af kunnen spelen, maar Hermelijn toont zich een ware schrijver en legt een directe relatie met de afschaffing van de slavernij. Waar de afschaffing twee bevolkingsgroepen dichter bij elkaar had kunnen brengen, doet het koloniaal bewind zijn uiterste best om de bestaande verhoudingen te behouden. “De neger moet beseffen dat zijn sociale status onveranderd zal blijven na de afschaffing. Hij heeft altijd een strenge leider nodig gehad en zal die ook in de toekomst nodig hebben,” zegt de gouverneur in het boek.

De afschaffing van de slavernij was meer dan een handtekening na vijftien jaar onderhandelen over economische schade. Het was het hoogtepunt van een lang proces met ingrijpende gevolgen voor mensen van vlees en bloed. Dat verhaal staan opgetekend in Het Offer van Remo.

Fragment recensie Amigoe/Napa (Mei 2017)

‘Met Open Ogen’ mist actualiteit

Door Otti Thomas

Het lezen van oude columns is interessant als bevestiging dat er in de loop van de jaren veel is veranderd, ten goede of ten slechte. Of het kan leiden tot een gevoel dat er eigenlijk niet zoveel veranderd. De enige voorwaarde is dat het voor lezers duidelijk is in welke tijd of omstandigheden ze een column moeten plaatsen. Een inleiding of enkele voetnoten zijn wat dat betreft voldoende.
‘Met Open Ogen’ is een bundel met 42 oude columns van Quito Nicolaas. De Arubaanse auteur schreef ze in de periode 2007-2012 voor Caribe Magazine van Yvette Cramer. Het online tijdschrift werd in 2013 opgeheven, zodat zijn bijdrages een stille dood dreigden te sterven. “Zo ontstond het plan om een selectie van de columns te bundelen en eeuwigheidswaarde op papier te geven,” schrijft Cramer, inmiddels werkzaam bij uitgeverij Totemboek, in het voorwoord. “Wonderbaarlijk genoeg zijn de meeste teksten nog steeds actueel,” voegde ze daar bij de boekpresentatie aan toe.
‘Met Open Ogen’ gaat inderdaad over thema’s die zowel tijdloos als actueel zijn. Nicolaas beschrijft de viering van het Arubaanse carnaval en Dia di San Juan, deelt zijn zorgen over de Arubaanse politiek en pleit voor de erkenning van de Caribische literatuur. Toch zijn de meeste columns tegelijkertijd erg gedateerd.

(…)

Het opmerkelijke is dat de auteur en uitgever de columns wel hebben herlezen en geprobeerd hebben om deze te actualiseren. Maar dat zorgt juist voor extra verwarring, want actualiteit en geschiedenis lopen door elkaar. Een beschrijving van voorbereidingen op de jaarwisseling in Jaar 2009 met knetterende letteren wordt onverwacht onderbroken door een verhandeling over de tram in Oranjestad die sinds eind 2012 rijdt, gevolgd door kritiek op hoge prijzen voor levensmiddelen, en dan weer afgesloten met de wens voor een gelukkig 2009.

(…)

Ondanks de tijdloze thema’s mist ‘Met Ogen Ogen’ de actualiteit, zoals die zich voordeed in de jaren 2007-2012 en laat de lezer daardoor enigszins in verwarring achter. Een uitzondering zijn de columns over overleden prominente Arubanen en Curaçaoënaars; de schrijvers Elis Juliana, Erich Zielinski en Frederico Oduber, mode-ontwerper Percy Irausquin en carnavalsliefhebber Marlon Brown. Die waardige odes maken de bundel ‘Met Open Ogen’ wel de moeite waard.

Fragment recensie Amigoe/Ñapa (mei 2017)