Slavernij in tien verhalen

“Je vraagt je af hoe dit ding werd gebruikt, maar eigenlijk is dat niet belangrijk. Je ziet meteen dat dit niet deugt.” Curator Eveline Sint Nicolaas van het Rijksmuseum verwijst naar een lange zware balk met ronde gaten. Het voetblok is één van de objecten van de expositie over het Nederlands slavernijverleden in het Rijksmuseum. De expositie is bedoeld om bezoekers aan het denken te zetten.

(…)

Het museum maakte al eerder bekend dat de expositie draait om de verhalen van tien personen. Tentoonstellingen over het koloniale verleden zijn een economisch verhaal over handel, maar hierdoor wordt het een menselijk verhaal. “We nodigen bezoekers uit om zich te verplaatsen in de mensen die destijds leefden,” zei Valika Smeulders, hoofd van de afdeling geschiedenis van het Rijksmuseum en al jaren intensief bezig met dit onderwerp.

Fragment artikel Amigoe 11 december 2020

‘Je kunt niet besturen vanachter een bureau’

Docent Marcel Daniëls en de studenten Rishainy, Maurits en  Sanne in het hoofdgebouw van de Haagse Hogeschool.
Docent Marcel Daniëls en de studenten Rishainy, Maurits en Sanne in het hoofdgebouw van de Haagse Hogeschool.

Het leek een beetje op de verkoop van concertkaarten voor een populaire zanger of band, zei iemand na afloop. Om middernacht opende de inschrijving voor de minor Koninkrijkszaken en binnen tien minuten waren alle plaatsen gevuld. “Ik woon al mijn hele leven in het Koninkrijk, maar van het deel buiten Nederland weet ik weinig. Juist daarom vind ik het interessant,” vertelt Sanne, derdejaars student bestuurskunde, in de koffiecorner van de opleiding.

(…)

De minor Koninkrijkszaken is een initiatief van Marcel Daniëls, docent Bestuurskunde aan de Haagse Hogeschool. Hij is blij verrast met de interesse. “Je kunt een leuk programma ontwikkelen, maar als er geen belangstelling is dan houdt het op.” Dertig studenten beginnen in september aan het programma, waarvan iets meer dan de helft geen Caribische wortels heeft. “Het geeft aan dat er authentieke interesse is op basis van het programma,” aldus Daniëls.

Fragment artikel Ñapa, 4 mei 2019

Nieuwe uitgaves In de Knipscheer

Door Otti Thomas

Het boek Trouwportretten, Surinaamse voorouders in beeld is een van de meest opvallende nieuwe publicaties van In de Knipscheer, maar liefhebbers van gedichten en romans komen niets te kort. Uitgever Franc Knipscheer presenteerde gisteren in Amsterdam een gevarieerde selectie van boeken door Caribische schrijvers en dichters.

Het boek met trouwfoto’s is een initiatief van literatuurwetenschapper Lucia Nankoe. Het bevat veel portretten van Surinaams-Antilliaanse echtparen en bijvoorbeeld ook foto’s van huwelijken die gesloten werden in de Curaçaose Fortkerk of in Kralendijk. Als voorbeeld noemde Nankoe de trouwfoto van de onlangs overleden Maria Josepha Beukenboom uit Bonaire.

Fragment artikel Amigoe, december 2018

Foto In de Knipscheer presentatie

Wikipedia zoekt Caribische vrijwilligers

Wiki goes Caribbean (credits Suzanne Koelega)

LEIDEN-Bezoekers van de Wikipedia-pagina over Aruba waren ongetwijfeld verbaasd. In plaats van uitgebreide informatie over het Caribische land stonden er in de vroege avond van 6 maart slechts vier woorden in hoofdletters: ARUBA IS SUPER MOOI. Na zes minuten was de originele tekst weer teruggeplaatst.

(…)

De organisaties streven naar meer bijdrages over het Caribisch deel van het Koninkrijk en Suriname. Dat is hard nodig, zei directeur Sandra Rientjes van Wikimedia, want de online encyclopedie draait op vrijwilligers die iets schrijven over hun eigen wereld en interesses. Het merendeel van de vrijwilligers, 89 procent, zijn mannen, die vooral wonen in de Verenigde Staten en Europa. Sommige onderwerpen krijgen hierdoor veel te weinig aandacht.

Fragment artikel voor Amigoe (mei 2018)

Slavernijverleden verplicht tot bestrijding racisme


Het slavernijverleden schept de verplichting om te strijden tegen alle hedendaagse vormen van racisme en uitbuiting. Die boodschap hadden verschillende sprekers vandaag tijdens de Nationale Slavernijherdenking, georganiseerd door het Nationaal Instituut Nederlandse Slavernijgeschiedenis en Erfenis (NiNsee). Op een verstoring door langsrijdende motoren na, verliep de ceremonie dit jaar probleemloos, al kon een aantal gasten de sprekers niet zien.

Fragment artikel Amigoe, 1 juli 2017

Foto-expositie Gezichten van Aruba geopend

“Het was een feest van herkenning. Het voelde als een warm bad,” zei fotograaf Raymond Rutting over zijn derde bezoek aan Aruba. “Het was een openbaring. Arubanen zijn hartelijk en vriendelijk. Voor een toerist is dat heel prettig,” omschreef zanger Marco Borsato zijn eerste kennismaking. De complimenten waren geen loze woorden. Gezichten van Aruba is het bewijs dat ze in korte tijd van Aruba zijn gaan houden.

Verslag voor Amigoe, 2 juni 2017

Kuenta i Tambú to Glastonbury

Kuenta i Tambú will be performing during Glastonbury in England, one of the largest music festivals in the world. “The festival is visited by approximately 170.000 people, more than the total population of Curaçao,” stated Roël Calister, lead of the Curaçao-Aruban formation. “When we heard the news, we shrieked with joy. People from Curaçao residing in London informed me that they already bought a ticket.”

(…)

The program includes other big names such as Radiohead, Kate Perry, Ed Sheeran, the discoformation Chic as well as rapper Shaggy.

Fragment of story for Amigoe and Amigoe Express (May 2017)

Dichterlijke ode aan jarig Aruba

Recensie Napa Orman Nicolaas“De vlag ging omhoog en wapperde na jaren. Ogen vol emotie zien naar boven, volgen het plechtige moment. Hij was er niet, de vader van de pasgeborene, die tot vandaag uitzinnig rouwt, om zijn afwezigheid die blijvend is.”

Zonder een seconde na te hoeven denken, zal elke Arubaan of ‘Antilliaan’ begrijpen dat dit een beschrijving is van 1 januari 1986 toen Aruba officieel een status aparte had en van de pijnlijke werkelijkheid dat de voorvechter van die status, Betico Croes, deze gebeurtenis zelf niet meer meemaakte. Maar verder buiten de Caribische landsgrenzen zijn weinig mensen bekend met dat moment en de bijbehorende emoties, terwijl die geschiedenis door de viering van 30 jaar Status Aparte toch bijzonder actueel is.

In de Knipscheer gaf twee dichtbundels uit, die een stap zijn in de richting van meer bekendheid over Aruba, de status aparte en vaderlandsliefde. Het zijn Als de Aloë Sluimert en Doorwaaiwoning, respectievelijk van Quito Nicolaas en Olga Orman. Beide Arubanen wonen in Nederland en zijn betrokken bij schrijversgroep Simia Literario en beiden schrijven hoofdzakelijk in het Papiaments.

Vertaler Fred de Haas vond dat een gemis voor mensen die het Papiaments niet machtig zijn. Hij selecteerde en vertaalde daarom tientallen gedichten van Nicolaas en Orman.

“Het bijzondere van deze selectie is dat de lezer iets meer te weten komt van de geschiedenis, cultuur en levensstijl van een Caribisch volk, dat, ofschoon verbonden met de geest van Europa, niet zonder meer aansluiting heeft met de Europese manier van denken en voelen,” schrijft Nicolaas in het voorwoord van Als de Aloë sluimert.

Fragment recensie Ñapa (april 2016)

Gezichten van Aruba

HILVERSUM-Een persoonlijke favoriet van Raymond Rutting is de foto van de Arubaanse Paula Ochoa, haar gezicht bedekt met zand. “Ik werd geïnspireerd door de film Gladiator waarin een Romeinse strijder aan een handvol aarde rook omdat hij zoveel van zijn land hield,” zei de fotograaf. “Het hagelwitte zand is natuurlijk kenmerkend voor Aruba.”

(…)

Door de lens van Rutting zien bekende locaties en inwoners van Aruba er opeens gewoon maar toch anders uit. Soms bijna onwerkelijk, zoals op de foto van Johanna Wolff in haar huiskamer vol herinneringen aan haar overleden man. Of de foto van de sigaarrokende Benjamin Petrochi van Aruhiba, zijn gezicht subtiel verlicht tegen een achtergrond van neonletters. Een ander voorbeeld is de foto van de Arubaan, die balanceert tussen een gokautomaat en de Mercedes die hij wil winnen. “Hij probeert de auto met zijn ene hand in te stralen. Aan zijn uitdrukking is te zien dat hij nog niet veel geluk heeft,” zei Rutting.

Fragment artikel Amigoe, 3 februari 2016

03-03-2016cGezichten_van_Aruba

Respectvolle ode aan onze Juliana

Juliana (foto Jean van Lingen)

AMSTERDAM-“We waarderen dat u aanwezig bent bij ons verhaal over uw moeder Juliana.” Noraly Beyer gebruikte zaterdag de juiste woorden toen ze prinses Beatrix afgelopen zaterdag welkom heette.. De voorstelling Juliana van de Stichting Julius Leeft gaat niet over persoonlijke herinneringen van Beatrix aan haar moeder en is geen verslag uit de geschiedenisboeken. Het is ons verhaal, waarbij ‘ons’ verwijst naar de inwoners van voormalige Nederlandse koloniën.

Dat verhaal wordt verteld aan de hand van dialogen over gebeurtenissen die Juliana kenmerkten als vrouw, moeder en koningin, tevens het mantra van het openingsnummer. “Vergeet nooit dat het Koninkrijk bestaat uit meer dan twaalf provinciën,” zegt Juliana, ontroerend vertolkt door de Curaçaose actrice Paulette Smit, als ze de troon overdraagt aan Beatrix. “We danken mede aan onze voormalige koloniën wat we vandaag de dag hebben. Hou ze te vriend.”

(…)

Regisseur John Leerdam schuwt geen enkel onderwerp in Juliana. De Greet Hofmans affaire komt langs, waarin Juliana in de ban was van een gebedsgenezeres en ze dreigde met een echtscheiding van Bernhard. “Waarom ben je met me getrouwd,” vraagt ze aan Bernhard, die zich in alle bochten wringt om geen antwoord te hoeven geven.

(…)

Ook de acteurs sparen niets of niemand. Vastert van Aardenne speelt een zelfingenomen prins Bernhard, Thom Hoffman een bedachtzame prins Claus en Guikje Roethof een berekenende Beatrix. Maar waar het Koningshuis zich snel leent voor spot of sarcasme en waar herinneringen aan de koloniale geschiedenis snel leiden tot woede en verontwaardiging, is Leerdam nergens uit op het makkelijk scoren van een lach of een traan. Juliana is scherp, maar vooral warm en aanstekelijk. En dat maakt de voorstelling zo sterk.

Fragment recensie Juliana voor Amigoe, december 2015