Excel Arts Academy wint grootste Appel van Oranje

Excel Arts Academy - Appeltje van Oranje 2018

Door Otti Thomas

In Paleis Noordeinde is waarschijnlijk zelden zo hard gejuicht als vandaag. De Curaçaose Excel Arts Academy won vanmorgen het Grote Appeltje van Oranje, een jaarlijkse prijs van het Oranjefonds, die dit jaar in het teken stond van initiatieven door mensen tot 35 jaar. “De blijdschap spat ervan af,” zei Koningin Máxima na de bekendmaking. En eigenlijk was de iets kleinere appel voor sportschool YETS ook deels een Curaçaose prestatie.

Fragment verslag voor Amigoe (juni 2018)

Verkiezingsuitslag belooft warmere relatie… of juist koudere

Partijleider Klaver werd enthousiast onthaald door zijn achterban.

AMSTERDAM-De uitslag van de verkiezingen resulteert voor sommigen in gevoelens van opluchting dat de VVD de grootste partij blijft, de winst van de PVV beperkt is en Groen Links, CDA en D66 de grote winnaars zijn. Leden van de Tweede Kamercommissie voor Koninkrijksrelaties rekenen op een betere relatie met het Caribisch deel van het Koninkrijk, maar anderen maken zich juist zorgen.

(…)

Grote winnaar bleek Groen Links. Tijdens de uitslagenbijeenkomst van de partij, die bijgewoond werd door de Amigoe, werd na de uitslag van elke stad en dorp luid gejuicht. De partij won tien zetels en komt daarmee uit op veertien. “Ik had mijn twijfels over de koers van partijleider Jesse Klaver,” zei Ina Brouwer, een van de oprichters en eerste lijsttrekkers van Groen Links. “Voor ons stond destijds de inhoud voorop en niet imago. Maar gelukkig blijft de inhoud ook nu overeind.”

Fragment artikel voor Amigoe (maart 2017)

Ode aan George Maduro

Madurodam-04DEN HAAG-De eerste bezienswaardigheid in Madurodam is al tientallen jaren is een miniatuurversie van het huis van George Maduro op Curaçao. Maar het merendeel van de miljoenen mensen die sinds 1952 het beroemde park bezochten, is zich niet bewust van de achterliggende reden, aldus Madurodam-directeur Joris van Dijk. Na gisteren moet dat anders zijn.

Madurodam vierde gisteren de 100ste verjaardag van George Maduro. Uitgebreid werd stilgestaan bij het feit dat Madurodam is opgericht als oorlogsmonument met startkapitaal van Maduro’s ouders. Kolonel Hans van Dalen, die voor de gelegenheid hetzelfde uniform droeg als Maduro destijds, vertelde over de slag om huize Dorrepaal in de eerste dagen van de Tweede Wereldoorlog, toen Maduro de villa bij Leidschendam heroverde op de Duitse parachutisten.

(…)

De presentatie en uitreiking hadden betrekking op de biografie ‘Ridder Zonder Vrees of Blaam’ en de Militaire Willems-Orde, beiden in ontvangst genomen door George Maduro Alvarez Correa, een neef van George Maduro. “De details in de biografie bevestigen mijn overtuiging dat George Maduro daadwerkelijk een bewonderenswaardige persoon was,” zei hij. Hij kende zijn ‘ome George’ wel uit verhalen van de familie, maar wist niet dat zijn oom verliefd was en plannen had om zich te verloven, terwijl zijn ouders er op stonden dat hij eerst zijn studie zou afronden en financieel zelfstandig zou zijn. “Misschien is hij ook daarom wel in Nederland gebleven.” Ook was hij zich niet bewust van de erbarmelijke omstandigheden tijdens de gevangenschap van Maduro. “Dat deel is verontrustend en verdrietig. Het greep me bij de keel,” zei hij.

Fragment verslag voor Amigoe, juli 2016.

16-07-2016cMaduro

Madurodam celebrates its namesake’s birthday

THE HAGUE-Madurodam, the famous miniature city in The Hague, today honored George Maduro, the equally famous hero from Curaçao, it was named after. Maduro’s 100th birthday was celebrated with the official presentation of an English-language biography by Kathleen Brandt-Carey and the unveiling of a monument, which shows Maduro as a young boy and as a man in his twenties.
Furthermore, a cousin and namesake of Maduro, George Maduro Alvarez Correa, accepted the Military Order of William on behalf of the Maduro-family. It is the highest and oldest military decoration in the Kingdom of the Netherlands. George Maduro, who in 1945 died of typhus in concentration camp Dachau, was posthumously awarded with this decoration for his efforts to defend the Netherlands against German troops in the first days of the Second World War. The award was handed out by major Marco Kroon, who received the Military Order of William in 2009. Coincidently, Kroon was also born on July 15th. “I couldn’t wish for a better birthday present,” he said.

Outtake story for The Daily Herald St. Martin (July 2016)

TheDailyHeraldJuly16_2016

Astrid Roemer: Meer verdriet dan vreugde

28-05-2016naRoemer

De Surinaamse schrijfster Astrid Roemer is de eerste Caribische auteur die de PC Hooftprijs in ontvangst mocht nemen. Ze draagt hem op aan andere Caribische auteurs, onder wie Frank Martinus Arion. “Ik houd van zijn romans want die gaan over mensen die ik herken, personen zoals ik en over levens die invoelbaar zijn.”

Door Otti Thomas Foto’s Mylène Siegers

“Kijk nou! Wie kan dit nu niet mooi vinden,” antwoordt Astrid Roemer op de vraag hoe ze uitreiking van de PC Hooftprijs ervaart. Ze neemt felicitaties in ontvangst, spreekt ze met aanwezigen en poseert voor foto’s met oude vrienden en onbekende bewonderaars. Misschien is ze niet helemaal op haar gemak, maar de 69-jarige Surinaamse schrijfster is dan ook niet opgegroeid met de sociale verplichtingen van de selfiegeneratie.
Ruim een week geleden kreeg Roemer de toonaangevende PC Hooftprijs 2016 voor auteurs van Nederlandstalige literatuur, poëzie en essays. Een vakjury erkende hiermee de relevantie en eigenheid van Roemers romans. “Politiek engagement en literair experiment gaan bij Roemer hand in hand. Naar het oordeel van de jury leidt dat tot romans die tegelijk scherpe en relevante interventies in het publieke debat zijn èn complexe literaire verbeeldingen van de geschiedenis van Suriname.”

(…)

Toch draagt ze de prijs op aan andere Caribische schrijvers. Ze verzocht de stichting P.C. Hooftprijs om de namen van vijf auteurs in de prijs te graveren: de Surinaamse auteurs Bea Vianen, Edgar Cairo en Anil Ramdas en de Curaçaose schrijver Frank Martinus Arion. “Mijn bloedgroepauteurs hebben net als ik de worsteling gekend met een identiteit die meer belastend is dan bevrijdend, die meer verdriet heeft gegenereerd dan vreugde. En niet omdat met individuen uit gekoloniseerde leefgebieden, iets niet in orde is, maar omdat een dergelijke etnisch-culturele identiteit overal ter wereld meebeweegt met de waan van de dag, zoals bij een beursgenoteerde waarde.”
Roemers P.C. Hooftprijs is dus een beetje een Caribische prijs, net zoals Roemer stiekem een beetje gezien mag worden als een Curaçaose auteur. Bewust koos ze tijdens de uitreiking voor een optreden door Izaline Calister. Ze belde de Curaçaose zangeres met het verzoek om drie liedjes te zingen, waaronder het tweetalige ‘Abraca me/Omhels me dan’ van de Nederlandse band BLØF en de Portugese zanger Fernando Lameirinhas. ”Het is toch ook een beetje Papiaments,’ had ze tegen Calister gezegd.

Fragment interview Napa (mei 2016)

Petje af voor Orlando Jacobus

Interview Orlando Jacobus

In 2014 werd hij Haagse Conciërge van het Jaar en in 2015 ontmoette hij Louis van Gaal. De 60-jarige Orlando Jacobus heeft het verdiend. “De Curaçaose cultuur en manier van leven ben ik eigenlijk pas in Nederland gaan waarderen. Genoegen nemen met weinig. Genieten van het leven.”

“Ik hou van de geur van de school na vakanties. Als alle ruimtes dagenlang afgesloten zijn geweest,” zegt schoolconciërge Orlando Jacobus, onderweg naar het computerlokaal van de Sint Carolusschool in Den Haag. Hij heeft net laten zien hoe fris en schoon de gymzaal is, na een nieuwe laag verf voor de muren en kozijnen. Hij schilderde in de weekenden, meezingend met Caribisch muziek. “Weet je hoeveel het kost om dit door een bedrijf te laten doen,” zegt hij.

(…)

Wie de 60-jarige Curaçaoënaar ontmoet, begrijpt meteen waarom hij in 2014 werd gekozen tot Haagse Conciërge van het Jaar. Geen collega of leerling heeft hem ooit betrapt op een chagrijnige bui, schreven de kranten: “Of hij nu in de stromende regen bladeren van het schoolplein veegt of braaksel opruimt van een zieke leerling: het lachen vergaat hem nooit.” Jacobus verwees desgevraagd naar zijn Curaçaose roots. “Ik ben al snel tevreden,” zei hij destijds.

Interview voor Ñapa, maart 2016

‘Altijd een beetje heimwee’

Interview De Kruijf

Ze doet het zelden bewust, maar in de sculpturen en schilderijen van de Nederlandse kunstenares Lucy de Kruijf zit altijd wel iets van Curaçao. Ze woont al ruim vijftig jaar niet meer op het eiland, maar haar jeugd in Julianadorp heeft haar gevormd.

Door Otti Thomas

Een kleur of een vorm. Of de structuur van een oppervlakte. In het overwegend koude, grijze Nederland kunnen de kleinste details onverwacht voor een Curaçao-gevoel zorgen. Associaties die sterker en vollediger zijn dan bij opdringerige reclames voor goedkope vliegtickets, beschrijvingen in een roman of het proeven van een Caribisch gerecht. Onverwachter dan het opvangen van woorden Papiaments in de trein of een bachata uit een lunchcafé voor ambtenaren in Den Haag.

Die typische Caribisch kleuren, vormen en structuren zijn vaak aanwezig in het werk van de Nederlandse kunstenares Lucy de Kruijf. “Ik denk niet bewust aan Curaçao als ik begin, maar elke kunstenaar, elk mens, wordt beïnvloed door de omgeving. Je ziet het ook bij Nederlandse kunstenaars, die op Curaçao gaan wonen. Hun stijl verandert.”

(…)

Mogelijk door de herinnering aan haar kindertijd op Curaçao is het buitenland altijd aantrekkelijk gebleven en een belangrijke bron van inspiratie geworden. Kenmerkend zijn haar ruïnes, piramides, torens en totempalen van keramiek. Ze doen denken aan archeologische vondsten, aan sporen van oude culturen, en eigenlijk zijn ze daar ook op gebaseerd, zegt De Kruijf. “Ik hou van reizen en van wandelen. En altijd kom ik weer restanten van oude bouwwerken tegen, bijvoorbeeld onverwacht op de top van een berg. Wat ik zo geweldig vind, is dat die restanten over de hele wereld overeenkomsten met elkaar hebben,” aldus De Kruijf. Mensen en culturen hebben veel meer met elkaar gemeen, dan de voortdurende nadruk op verschillen doet vermoeden, vindt ze.

Fragment interview Napa/Amigoe, februari 2016

Vornis: Dubbele pet Raad van State knelt

De Raad van State. Het instituut waar met name in Curaçao, Aruba en Sint Maarten lange tijd de hoop op gevestigd was bij conflicten met Nederland. Het instituut dat jaar na jaar in zijn jaarverslag pleit voor meer samenwerking binnen het Koninkrijk en waarschuwt voor de spanningen. Daarin lijkt een kentering zich af te tekenen. Een mogelijke verklaring daarvoor, zegt Robert Vornis, is dat de Raad van State worstelt met zijn eigen rol binnen het Koninkrijk.

Na een lidmaatschap van drie-en-een-half jaar van de Raad trad Vornis terug op 1 mei; de eerste dag die volgde op de maand dat hij 70 werd. Het is de wettelijk voorgeschreven ontslagdatum voor staatsraden uit Nederland. ”Je wordt benoemd voor het leven. Blijkbaar verwachten ze niet dat je ouder dan zeventig wordt,” lacht hij.

Interview Vornis - deel 122-10-2015cInterviewVornis Amigoe2

Fragment interview voor Amigoe, oktober 2015

Staten-Generaal viert verjaardagsfeestje

200 jaar Staten-GeneraalDe Staten-Generaal vierde gisteren een opmerkelijk modern verjaardagsfeestje, zeker voor een deftige 200-jarige die doorgaans veel belang hecht aan traditie en protocol. De genodigden, onder wie Koning Willem Alexander en de Statenvoorzitters en Gevolmachtigde Ministers van Curaçao, Aruba en Sint Maarten, konden genieten van een stuntende fietser, een rockende harpist en country-folkzanger Douwe Bob.

De Staten-Generaal is de officiële term voor de Nederlandse Eerste en Tweede Kamer, die op 16 oktober 1815 voor het eerst samen vergaderden. Tijdens de viering in de Ridderzaal werd in filmpjes en toespraken de ontwikkeling van het instituut belicht. Een parlement van benoemde ‘Edel Mogende Heeren’ veranderde gedurende twee eeuwen in gekozen volksvertegenwoordiging van mannen en vrouwen, die zowel tijdens debatten als via sociale media als twitter hun mening met iedereen delen.

Fragment van verslag voor Amigoe, oktober 2015

“Vijf, vier, drie, twee, een!”

30-06-2015cDemonstratie_Den HaagDEN HAAG-“We geven de politie tien minuten om naar buiten te komen en ons opheldering te geven.” De oproep is het definitieve keerpunt in het protest tegen de dood van de Arubaan Mitch Henriquez, die zondag overleed na de gewelddadige arrestatie door de politie. “Vijf, vier, drie, twee, een!” De demonstratie bij Politiebureau De Heemstraat resulteert uiteindelijk tot een confrontatie met de ME en de politie te paard.

Fragment verslag demonstratie na overlijden Mitch Henriquez in Den Haag voor Amigoe Curaçao en Amigoe Aruba